Since the dawn of history till today, Egyptian pen, art and research have been an impregnable wall against the demise of our culture, and tools of building our renaissance over the decades . Creative Egyptians have made Egypt a Mekka for enlightenment , and a pioneer in the arts for the whole world .They are the fuel that leads the locomotive of the Arab nation .
Our gathering today, with such multitude ascertains the consensus and size of those who adopt the ideas of the Egyptian Creativity Front, in line with the current revolutionary tide in Egypt.

We may ,with no exaggeration, say that we have come with all Egypt, past, present and future with us .We are led by thoughts of Tahtawi , Muhammad Abdo ,Abdallah Al Nadim ,Tawfiq Al-Hakim, Abbas El Akkad, Taha Hussein , Lutfi Al Sayed , Salama Moussa, Jamal Hamdan , Hoda Shaarawi and Bint El Shate , with the experiences of Talaat Harb ,Ali Musharrafa and Sanhoury ,by the poems of Shawky ,Hafez , Ramy , Badie khairy , Beyram El Tunsy ,Salah Abdel-Sabour , Amal Dunqul , Abdul Rahman Al-Sharkawy ,Fouad Haddad, and Salah Jaheen .. with melodies and voices of Sayed Darwish , Abdel-Wahab , Umm kulthum , Al Qasabjy, AL Sunbati, and Abdel Halim hafez ..

With us the works of Naji Mahmoud Mokhtar, Mahmoud Said, Ragheb Ayyad ..plays and movies of Al Rihani, Yusif Wahby , Mahmud Al Meligy , Youssif Shahine, Salah Abu Seif , Kamal El Sheikh, Hussein Kamal, Ahmed Zaki ..
the literature of Naguib Mahfouz, Yahya Hakki and Yusuf Idris, Yahya E Taher Abdullah and Ibrahim Aslan .. the articles of M El Tabie , Mustafa and Ali Amin , Hassan Fouad Ahmed Bahaa El-Din and Salah Hafez .. the memory of Egyptian creativity abounds with figures . We also have with us the whole future of young innovators in all walks of creativity.

We have come realizing that the revolution of January 25th is the first real uprising of purely popular character . Evoked by their human heritage, the revolutionists revolted to liberate their will from those who tyrannized their home countries ,to purify it from corruption and to regain its dignity affronted by the system that subjugated the people.
We have come full of certainty that this revolution should continue until we get our freedom that does not only mean the people’s right to choose their rulers without oppression or fraud of will, but also means liberating the Egyptian will by removing all kinds of restrictions on freedom of thought , opinion and creativity . We do not exaggerate if we say that, without such liberation , no project of the renaissance is possible.
Freedom is the human nature since God has created Man , and made him His successor on earth , no despot could detract it by constitutions nor laws.
Today writers ,literary figures, poets and artists of this nation who were at the forefront of the Egyptian society that addressed the system of tyranny, and corruption of the former regime , their presence in the Tahreer Square when the January 25th great revolution broke out, gave a massive boost to the rebels in their difficult first days , to confirm that the makers of reason and conscience in our nation are also part of the new revolutionary vanguard.

We are here to confirm unequicovally :
- that we will not accept to disarm the soul and conscience of Egypt
- we will not tolerate changing the egyptian character deep rooted for thousands of years notwithstanding the sequence of invaders and occupiers who have tried and failed.
- we reject displacement of the Egyptian mind , just as we reject repressing it at home.
- we will not leave the hand that extends to tamper our cultural heritage starting with our eternal, monuments , nor our arts.
- we will not rest until Egypt returns to lead the scientific , literary, artistic and media of the Arab World .
- we have come to stand united in the face of those who want to extinguish the power of enlightenment in Egypt.
- we will not accept terrorizing the minds and expiation of thinking , nor considering those who oppose the Military Junta as traitors , or thoe who attack the currents, which call themselves religious are infidels.
•​because we are part of this society, we protect its constants and reject the use of the word (constants of the community) as a pretext to limit and restrict the freedom of creativity.
- we will use every means of pressure and objection to express our rejection of prejudice against the freedom of thought , opinion, and creativity, even if the price is our lives .. We prefer to die for our country , than be condemned by future generations for neglect of their freedom , and indifference in the face of extinguishing the light of their future.
We have not been honoured with martyrdom at the beginning of the revolution, but we will proceed with the intention , and we will defend the freedom of opinion , thought and creativity and mobilize crowds from all over the country with whom we will move, no difference between the public of a mosque or a church , university students , factory workers , residents of compounds and the provinces.
And so we pledge that
- our revolution will not subside as long as there is a poor hungry Egyptian , whose fellow citizen who has looted billions , enjoys unduely wealth..
- our revolution will not subside as long as thousands of our sons and our brothers who insisted to continue their revolt are in prisons
- our revolution will not subside until all Egyptians , of all religions, sex, colors, or social classes participate in shaping their own future .
- our revolution will not subside until the rule of law is uphel , and we stand equal before the law , no accused comes to trial in a plane , while an innocent is dragged in the streets or is tied wounded by handcuffs in his bed .
- our revolution will not subside before those who killed the martyrs and wounded and injured and dragged protesters and stripped their bodies are fairly prosecuted, whether their crimes were committed in the early days of the revolution , or in Maspero, or the Balloon theatre ,or the Embassy of Israel,or Mohamed Mahmoud street, or the Council of ministers.
- our revolution will not subside until the dignity of any egyptian is the dignity of the whole nation , and every citizen is given the right of education, medical treatment,and enjoys material and cultural. services .
Finally, the future will come only when all the windows are open for the energies of Egyptian creativity ,with the confirmation that we are not a political party and do not want to be , all what we aim at is building of a capable emerging , triumphant Egypt .

Graag nodigt uitgeverij De Geus u uit op vrijdag 3 februari in het Humanity House te Den Haag. René Appel, voorzitter van PEN Nederland, zal als presentator en moderator optreden. Onder de sprekers zijn Tienchi Liao (directeur van het Independent Chinese PEN Centre), Ma Jian (schrijver) en Yang Lian (dichter). Liu Xiaobo voert al jaren een niet-aflatende strijd voor de mensenrechten in China. In 2010 won hij daarvoor de Nobelprijs voor de Vrede, maar omdat hij wegens zijn activiteiten opgesloten zat heeft hij deze prijs nooit kunnen ontvangen. Sinds zijn gevangenisstraf voert Amnesty campagne voor zijn vrijlating.
Liu Xiaobo werd onder meer opgesloten vanwege zijn betrokkenheid bij het manifest Charta 08 en door diverse essays die van zijn hand verschenen. Deze essays en Charta 08 zijn met overige stukken van zijn hand gebundeld in het boek Ik heb geen vijanden, ik ken geen haat. De teksten staan symbool voor Xiaobo’s enorme inzet.

Asieh Amini verliet Iran in 2007 na vijf dagen opsluiting in Irans beruchte Evin-gevangenis vanwege haar protest tegen de opsluiting van collega-activisten. Momenteel woont zij in ballingschap in Noorwegen. Daar blijft zij spreken tegen sociaal onrecht, en schrijft ze poëzie en non-fictie. Bovendien is zij actief in de ‘Stop Stenigen Voor Altijd Campagne’, die voorvallen van steniging in Iran volgt, ervan verslag doet en bewijs verzamelt.
De volgende schrijvers ontvangen ook de Oxfam Novib / PEN-Award, maar zijn niet aanwezig op de uitreiking:
- Mikhail Beketov, de Russische journalist en voormalig redacteur van de onafhankelijke krant ‘Khimkinskaya Pravda’
- Rachid Nino, de Marokkaanse redacteur van het dagblad ‘Almasae’ en eigenaar van de ‘Massae Media Group’,
- Jesus Lemus Barajas, de Mexicaanse journalist en schrijver, voormalig redacteur van het dagblad ‘El Tiempo’
- Alhaj Warrag en Abdul-Moneim Suleiman, respectievelijk Soedanese oprichter en hoofdredacteur van de Arabische krant ’Ajras el Hurriya’.
Na de uitreiking volgt het PEN dispuut: Naema Tahir gaat in gesprek met Asieh Amini en de schrijfsters Leila Chudori (Indonesië) en Bejan Matur (Turkije) over vrouwenrechten en seksualiteit. Kader Abdolah spreekt het slotwoord.
De uitreiking van de Oxfam Novib/ PEN-Award maakt deel uit van ‘Writers Unlimited Winternachten festival’ dat van donderdag 19 t/m zondag 22 januari plaatsvindt in Den Haag.

Programma:

16.30 uur Farah Karimi, algemeen directeur van Oxfam Novib, opent de middag namens Writers Unlimited, PEN Nederland en Oxfam Novib
16.40 uur Lionel Veer, mensenrechtenambassadeur, vertelt over de laureaten en reikt de prijs uit.
16.50 uur in ontvangstneming van de prijs en dankwoord.
17.00 uur Naema Tahir leidt het gesprek met winnaar en enkele betrokkenen.
17.50 uur Kader Abdolah spreekt slotwoord uit.

Locatie:
Theater aan het Spui, Den Haag, Spui 187, 2511 BN Den Haag, 16.30 uur- 18.00 uur

‘Misschien moeten jullie wat minder aan je geweten en wat meer aan de Birmezen denken.’ – Ramsey Nasr (uit: In de gouden buik van Boeddha, De Bezige Bij, Amsterdam 2010)

Sinds  oktober  2010  heet  Birma  (±  50  miljoen  inwoners)  ‘Republiek  der  Unie  van  Myanmar’,  een  benaming  die  bedacht  is  door  de  huidige  machthebbers.  Op  31  januari  2011  maakte  een  nieuwe  grondwet  formeel  een  einde  aan  de  dictatuur.  Veel  militairen  namen  ontslag  bij  het  leger  om  zodoende  plaats  te  kunnen  nemen  in  de  nieuwe  ‘civiele’  regering.    De  autoriteiten  hebben  politieke  hervorming  beloofd.  Eind  2010  werd  onder  grote  internationale  druk  Nobelprijswinnares  en  oppositieleider  Aung  San  Suu  Kyi  vrijgelaten,  evenals  de  bekende  komiek/dichter  Zarganar,  samen  met  een  honderdtal  andere  dissidenten.  Een  eerste  stap.  Het  lijkt  erop  dat  de  deur  op  een  kier  is  gezet.  Toch  zitten  er  nog  minstens  1500  politieke  tegenstanders  van  het  militaire  regime  achter  slot  en  grendel,  onder  wie  tientallen  schrijvers,  die  met  behulp  van  vaag  geformuleerde  wetten  veroordeeld  zijn  tot  lange  celstraffen.  Ongeveer  de  helft  zit  gevangen  om  hun  vreedzame  deelname  aan  de  protesten  van  de  Saffraanrevolutie  (de  monnikenopstand  in  2007,  genoemd  naar  de  kleur  van  hun  gewaden).    In  de  gevangenissen  is  gebrek  aan  voedsel,  water  en  medische  zorg.

Politieke  gevangenen  worden  veelal  vastgehouden  op  plekken  ver  weg  van  het  thuisfront,  waardoor  familieleden  zelden  langs  kunnen  komen.  Een  groot  aantal  van  hen  wordt  mishandeld,  gemarteld  of  lang  in  eenzame  opsluiting  vastgehouden.  Ernstige  schendingen  van  humanitair  recht  kunnen  in  Birma  straffeloos  worden  begaan.  Het  is  een  verheugende  ontwikkeling  dat  er  zeer  recentelijk  honderden  politieke  gevangenen  zijn  vrijgelaten  onder  wie  ook  de  dichters  van  wie  u  in  het  onderstaande  werk  aantreft.  Juist  nu  is  het  belangrijk  internationale  druk  op  de  machthebbers  te  blijven  uitoefenen.  Een  open  deur  is  immers  makkelijker  verder  open  te  duwen  dan  een  dichte.  Door  gedichten  van  bekende  Birmese  dissidente  schrijvers  wereldwijd  te  verspreiden  kunt  u  de  druk  helpen  opvoeren.    

PEN  Nederland  vraagt  u  daarom  bij  uw  optredens  op  en  rondom  Gedichtendag  2012  poëzie  voor  te  lezen  van  deze  Birmese  collega’s,  die  in  benarde  omstandigheden  hebben  verkeerd.  Laten  we  daarbij  vooral  hun  vrijlating  vieren.  In  het  onderstaande  treft  u  enkele  in  het  Nederlands  vertaalde  gedichten  van  hen  aan.

Thargyi Maung Zeya

Thargyi Maung Zeya is de artiestennaam voor U Zeya (Rangoon,1953), dichter/journalist voor de verboden zender Democratic Voice of Burma. Werd 16 april 2010 gearresteerd, kort nadat zijn zoon Sithu Zeya gearresteerd werd vanwege het maken van foto’s van de bombardementen in Rangoon tijdens het Waterfestival (dat traditioneel het boeddhistische nieuwe jaar inluidt). Tijdens martelingen bekende hij dat zijn vader een journalist was voor de DVB.
U Zeya werd voor het eerst in 1976 gearresteerd wegens deelname aan een studentenstaking. Als politiek activist heeft hij een lange geschiedenis. Zijn proces, dat februari 2010 eindigde, vond plaats in de gevangenis, met als enige getuige de politie. Hij werd veroordeeld tot 13 jaar cel op grond van overtreding van de immigratiewet, het hebben van onwettige contacten en overtreding van de elektronica-wet.

MIJN ZOON, JE WERD VOLWASSEN

Als je hartstochtelijk je waardering kunt tonen
voor deze bewaker, die je cel met luide stappen
en hooghartig gezicht nadert
dan ben je, mijn zoon, volwassen.

Als je kunt hopen dat er een nieuwe dag aanbreekt
wanneer heel de wereld donker wordt
zich overgevend aan martelaarsdeugden
dan ben je, mijn zoon, volwassen.

Als je bewijzen kunt dat het waar is
dat geduld als een geestestoestand
machtiger is dan fysieke kracht
dan ben je, mijn zoon, volwassen.

Als je uit respect voor de reis van je voorouders
die getroffen werden door giftige pijlen
kunt vliegen boven de giftige pijlen
dan ben je, mijn zoon, volwassen.

Als je afval kunt veranderen in schoonheid
dan ben je, mijn zoon, volwassen.

Als je je moeilijkheden beschouwt
als nieuwe uitdaging voor je kansen
dan ben je, mijn zoon, volwassen.

Thargyi Maung Zeya
Vertaling: Job Degenaar (vanuit de Engelse versie van Wai Phyo Aye)

Als fel tegenstander van het militaire bewind van Myanmar heeft de bekende komiek en dichter Zarganar, pseudoniem voor Maung Thura (Rangoon, 1961), de afgelopen 15 jaar meerdere keren in een cel doorgebracht. Hij is in februari 2009 door een geheime rechtbank veroordeeld tot 35 jaar gevangenisstraf in de beruchte gevangenis in Myitkyina omdat hij tegenover de buitenlandse pers het trage handelen van de regering laakte na de cycloon Nargis in mei 2008, waarbij circa 80.000 mensen omkwamen. Zarganar begon zelf na de ramp een particuliere hulpactie voor de overlevenden. Op 12 oktober 2011 kwam hij, tesamen met andere gevangenen, plotseling vrij door een algehele amnestieregeling.

Zonder titel

Gelukkig dat mijn voorhoofd plat is
aangezien mijn arm daar vaak moet rusten
Achter me is er het licht van een maan
onzichtbaar hier in Myitkyina, die ik
maar moet vragen langs te komen

Zarganar
Vertaling: Job Degenaar, vanuit de Engelse versie van Vicky Bowman

MIJN EED VAN BLOED

Achter eindeloze rijen ijzeren tralies
Kunnen ze me gevangen houden.

Met de hitte van zeven zonnen
Kunnen ze me roosteren.

Met een bataljon bruten
Kunnen ze me bewaken.

Maar als ik met mijn scharlaken bloed
De hemel helemaal rood zou sproeien
Dan zouden de tralies smelten
Dan zouden de bruten knielen
Dan zouden hun zonnen voor mij in het stof kruipen.

(11 november 1988)

Zarganar
Vertaling: Babeltranslations, vanuit een Engelse versie waarvan de vertaler onbekend is
Uit: Gevangen woorden, Babel BV, Utrecht 2009 (uitgave i.s.m PEN Nederland)

Min Kon Naing (Rangoon, 1962) is een legendarische figuur bij de studentenbeweging in Birma. Tijdens de landelijke democratische opstand in 1988 prikkelden zijn opvattingen, speeeches en gedichten de democratische ambities van het volk. In 1989 werd hij door het militaire regime beschouwd als een bedreiging en tot 20 jaar gevangenisstraf veroordeeld.
In 2004 kwam hij vrij, maar werd opnieuw gearresteerd in 2007, samen met dertien andere vooraanstaande politiek-activisten, vanwege het organiseren van vreedzame protesten tegen voedselprijzen. Deze protesten leidden tot de monnikenopstand die met geweld door de militaire autoriteiten werd onderdrukt. In 2008 werd Min Kon Naing tot 65 jaar gevangenschap veroordeeld voor zijn rol in het organiseren van de demonstraties.

VERTROUWEN

Ter nagedachtenis van onze kameraden
die hun leven hebben geofferd voor ons nationaal proces
spreek ik plechtig dit vertrouwen uit.
Als in deze onvoltooide revolutie
mijn bloed niet rood genoeg zou zijn
bespat me dan met jouw bloed
als een toverdrankje dat me dapper maakt
Als in deze onvoltooide revolutie
mijn ziel door angst gegrepen werd
aarzelde en moed ontbeerde
laat dan jullie zielen de mijne binnengaan
en leid me verder.
Als in deze onvoltooide revolutie
ik een verrader werd van ons dappere volk
en onbedachtzaam en roekeloos handelde
bestraf me dan vernietigend
met je flinke pauwenpoten.
Als in deze onvoltooide revolutie
ik mijn leven halverwege op moest offeren
dan is er geen droefenis om deze wereld te verlaten.
Als bij een plicht die vervuld is, zal ik geloven
dat mijn ziel zich met vreugde verhief
en terwijl ik onze pauwenvlag ophoud
wapperend in de wind, zal ik gaan naar waar je bent.
Verwelkom me met open armen.

Min Kon Naing
Vertaling: Job Degenaar, vanuit de Engelse versie van Kyaw Thura

18 December 2011

Václav Havel, dissident playwright and poet, honorary president of Czech PEN and statesman, who died on 18 December 2011 aged 75, will be remembered by all at PEN for his remarkable contribution to literature and his outstanding commitment to freedom of expression.

“Václav Havel was the most courageous fighter for the freedom of speech. He trusted and believed in the ‘power of the powerless’ in the most democratic sense. So many spiritual seeds were planted by him all over the world. He changed the paradigm of global society with his fight for democracy and freedom of speech.” – International Secretary of PEN International, Hori Takeaki

In 1994, Václav Havel, then President of the Czech Republic, addressed the Prague World Congress of PEN International saying:

“Let us admit that most of us writers feel an essential aversion to politics. By taking such a position, however, we accept the perverted principle of specialization, according to which some are paid to write about the horrors of the world and human responsibility and others to deal with those horrors and bear the human responsibility for them.”

Marian Botsford Fraser, Chair of the Writers in Prison Committee, was at the Congress in Prague and recalls an extraordinary meeting attended by writers such as Arthur Miller, Harold Pinter, Tom Stoppard, Günter Grass and Havel himself. She remembers his call to PEN members to do “something less conspicuous…create…if I may use the word, a somewhat conspiratorial mafia whose aim is not just to write marvellous books or occasional manifestos, but to have an impact on politics and its human perceptions in a spirit of solidarity…to help open its eyes.”

Havel’s spirit of solidarity remained constant. One bitterly cold day in the first week of January, 2010, Václav Havel, and two of his fellow dissidents walked down a snow-edged street in Prague to deliver a letter to the Chinese Ambassador. Surrounded by a crowd of journalists and photographers, they rang the bell several times. No one came to the door, so they left their letter in the letterbox.

The letter from Havel and his friends, co-signatories of Charter 77, requested a fair and open trial for the Chinese writer Liu Xiaobo, sentenced on December 25, 2009 to 11 years for being the co-author of Charter 08. It said, “…We are convinced that this trial and harsh sentence meted out to a …prominent citizen of your country merely for thinking and speaking critically about various political and social issues was chiefly meant as a stern warning to others not to follow his path.”

Vaclav Havel himself chose, despite threats and imprisonment, to speak out, to take a path of conscience and commitment to freedom of speech. He was an inspirational and remarkable man; his legacy – and spirit of solidarity – is a gift to us all.

Our thoughts are with his wife Dagmar, all his friends and family and with our colleagues in Czech PEN at this time.

Laura McVeigh
Executive Director
PEN International

De aanklacht tegen Zarakolu is ‘lidmaatschap van een illegale organisatie’. Op 4 november is hij overgebracht naar een gevangenis in Kandiri, zo’n 150 kilometer ten oosten van Istanbul. Het is een gevangenis met een zogenaamd F-profiel voor leden van gewapende organisaties. Tegenwoordig worden ze ook gebruikt voor veroordeelden van drugsdelicten of georganiseerde misdaad.
Zijn zoon Deniz, student en vertaler, was drie weken eerder al opgepakt. Hij zit in de gevangenis in Edirne, ruim 200 kilometer ten westen van Istanbul, ook een gevangenis met een F-profiel. De aanklacht tegen hem is onbekend.

De beschuldiging tegen Zarakolu valt onder de wetgeving tegen terrorisme. Volgens deze wetgeving is het onder meer strafbaar om dezelfde ideeën uit te dragen als een radicale groepering.
Zarakolu heeft in een brief onmiddellijk na zijn arrestatie uit de gevangenis geschreven dat er bij hem boeken in beslag zijn genomen die in Turkije worden gepubliceerd en vrij te koop zijn. Ook hebben ze aantekeningen voor een publicatie over de Armeense genocide meegenomen. Hij schrijft dat zijn arrestatie en de beschuldigingen ‘deel uitmaken van een intimidatie-campagne tegen intellectuelen en democraten in Turkije, en in het bijzonder tegen Koerden.’
Zie ook: internationalpen.org